Broem broem.....

Dag 13

Onze laatste volle dag in Noorwegen al weer. Morgen nog de rit naar Oslo waar we 's avonds op de boot stappen. Deze rit van bijna 350 kilometer voert ons nog wel over een groene route, weg 7 over de Hardangervidda. De beschrijving belooft veel moois. Op deze manier kunnen we echt tot het laatste moment van het natuurschoon van Noorwegen genieten.

En dat is wat we ook vandaag hebben gedaan. Het treinritje van Flåm naar Myrdal en terug stond op het programma. Om precies te zijn al om 9.45 uur. Na weer een gebroken nachtje (zilver voor Dafne, en Martina naar de finale van de 200 meter) hebben we een beetje moeite onze slaapzak te verlaten als om 6.30 uur de wekker gaat. Uiterlijk 7.15 uur willen we rijden. Zonder oponthoud hebben we bijna 2 uur nodig om weer in Flåm te komen. En dat klopt. Om 9.15 uur parkeren we de auto op een stuk rustigere parkeerplaats dan gisteren.

Bij een bakkerijtje scoren we een kop koffie met (daar is ie weer) een kaneelbroodje en een muffin. Voor in de trein. We nemen plaats in coupé 2. Beiden aan het raam. Precies om 9.45 uur worden de deuren dicht geslagen. Fjieep...we kunnen vertrekken! In vrijwel alle reisgidsen staat dit treinritje vermeld. De Lonely Planet noemde het in 2014 zelfs de mooiste treinrit in de wereld. Daar word ik wel altijd een beetje wantrouwend van. Mooiste van de wereld....zou het echt?

Okay, het is inderdaad een mooi ritje. Van het steile stijgen merk je in de trein nauwelijks iets. Je ziet het landschap om je heen (als je niet toevallig aan de bergzijde zit) veranderen. Je kijkt het dal in en daaraan zie je dat we inderdaad hoger zitten. De vele doorkijkjes op de hoge bergen om ons heen zijn prachtig. Omdat wij achterin de trein zitten kunnen wij in bochten de trein voor ons uit zien.

Ook mooi is de stop bij de Kjosfossen waterval. Foto's lukken hier nauwelijks door de spray en de felle zon. In de trein is het verhaal verteld dat er vreemde vrouwelijke wezens voorkomen in de vallei die je met hun gezang proberen te lokken, zogenaamde Huldra's (uh...volgens mij ken ik dit verhaal van de Griekse lessen en iets met Odysseus...). Wij schenken er weinig aandacht aan. Tot er opeens muziek klinkt bij de waterval. Bovenop de rotsen verschijnt een "grijze Kate Bush" (volgens René dan). Ze maakt in ieder geval soortgelijke gebaren. Het lijkt wel een pretpark...

De rit tot Myrdal verschaft ons verder nog wat mooie uitzichten. De trein maakt hier vrijwel direct rechtsomkeer naar Flåm. Wij blijven zitten. Niet helemaal, we verkassen naar de andere kant van de trein zodat we nu ook van het andere uitzicht kunnen genieten.

Het Flåm dal vanuit de trein gezien
(en nee, het is niet in Madurodam...)

Na ongeveer 2 uur keren we weer terug op het station. Spectaculair? Uhm...wat ons betreft niet echt. Misschien komt het omdat we van de week al zoveel mooie dingen hebben gezien tijdens de tochtjes die we hebben gemaakt. Natuurlijk is het een prachtig ritje, maar voor ons ons heeft het weinig toegevoegd. We hadden een speciaal soort treintje verwacht dat al ploeterend omhoog moest klimmen. Niets van dit alles. De sprinter van Hoorn naar Hoofddorp voelt hetzelfde (met een ander uitzicht dan...en gelukkig ontbreekt de grijze Kate Bush daar ook...).

En dan de volgende lange zit. Met de auto naar Bergen. Deze plaats stond namelijk op ons to-do lijstje. We hebben wel nog even getwijfeld want het is maar liefst ruim 2 uur rijden (en dat na de 2 uur van vanochtend). Ook terug van Bergen naar Lofthus is een behoorlijke rit (opnieuw ruim 2 uur). Maar goed...onderweg zien we ook veel moois van de omgeving. Dus daar gaan we...

Van tunnel naar tunnel leggen we de afstand af. Wat zijn hier toch ontiegelijk veel tunnels...korte (van een paar honderd meter) maar ook verschillende keren tunnels van een aantal kilometers.

Rond een uur of half 3 zijn we in Bergen. We parkeren de auto in de Grieg garage. Uit de vele beelden van deze meneer en de naamgevingen aan gebouwen en dus een garage concluderen we dat hij hier vast geboren moet zijn. Wat zijn we toch cultuurbarbaren...we weten nog net dat het een componist was.

Het eerste wat we doen in Bergen is een overheerlijke burrito eten. Bij Los Tacos. Niet echt Noors, maar het smaakt er niet minder om. Via de WiFi hier zoeken we direct even op waar we precies moeten zijn in Bergen. Als we op straat opnieuw op onze telefoon kijken en overleggen hoe we nu precies moeten lopen vraagt een bestuurder van een Noors bedrijfsbusje (Noors kenteken en Noorse belettering) in het Nederlands waar we heen willen. Zo grappig! Voor zijn licht weer op groen springt geeft hij nog even wapperend met zijn hand de richting aan ons aan.

Wat een jonge mensen zien we hier. Dit is overduidelijk een studentenstad. Wat het extra gezellig maakt is het mooie weer. Iedereen is buiten. We passeren een parkje waar overal groepjes op het grasveld zitten.

Dan komen we in het toeristische centrum. Op de Fisketorget, de vismarkt. Voor we de markt over lopen gaan we eerst even de pier op om foto's te maken van de gekleurde huisjes op de Hanzekade aan de overkant. Deze werf met de houten huizen is de vroegere handelskade, het zogenaamde Bryggen. Hiervandaan dreven de Noren handel met de rest van Europa. Nu is het voornamelijk een toeristische, maar ook een historische plek. De vele pandjes worden bewoond door kunstenaars (en ook souvenirshopjes).

Eerst lopen we even over de vismarkt. Het is dat we net hebben gegeten anders zouden we hier een lekker visschoteltje als lunch hebben kunnen nemen. Nu nemen we alleen foto's.

Aan de overkant bij de houten huizen blijkt dat er meer achter de geveltjes zit. Er is zowaar een heel wijkje oude huizen. Minder fleurig beschilderd, maar heel boeiend en interessant om te zien. Achter de facade van gekleurde gevels bevolken pottenbakkers, juweliers en kunstenaars de oude historische huisjes. Winkeltjes van oude ambachtslieden vormen een lang lint langs de smalle steegjes. Het is niet voor niets dat Bryggen op de UNESCO werelderfgoedlijst is geplaatst.

Lang blijven we niet. We moeten weer eens koers richting camping zetten want dat is nog zo'n 2 uur rijden. Op weg naar de garage lopen we door straatjes met sfeervolle huisjes. Onze indruk van Bergen is positief. Een leuke, gezellig stad. Helemaal in het zonnetje. Wat best uitzonderlijk is in de stad die bekend staat als de stad in Europa waar de meeste regen valt.

De terugreis naar de camping verloopt soepel. Het blijft wennen dat we hier per uur niet zoveel kilometers af kunnen leggen door de bochtige wegen en de lage maximumsnelheid. Zo vertelt de wegwijsmiep dat we om bij de camping te komen nog 128 kilometer moeten rijden. Volgens haar planning gaan we daar nog ruim 2 uur over doen. Thuis doen we dat in slechts een uurtje.

We worden begeleid door Robert Cray, Bono en consorten, Pearl Jam en Calogero. Om 19.30 uur haalt René zijn parkeercapriolen weer uit om de auto netjes naast het hutje te krijgen. Daarna is het chillen geblazen. Op onze laatste avond hier. Uiteraard genietend van het uitzicht over het fjord. Zucht....

weer een hut with a view

dag 12

Uiteraard overleven we het Båtes motel, dat er bij daglicht een stuk minder akelig uitziet. Toch gaan wij liever voor een hutje. Vandaar dat we voor vanavond en morgenavond direct maar wat reserveren. We willen niet weer voor een verrassing komen te staan. Via internet speuren we wat campings met hutjes af in de omgeving van Bergen. Daar willen we namelijk donderdag heen. Bovendien moet het ook een beetje op de weg richting Oslo liggen. Vrijdagavond moeten we daar weer inschepen voor de reis naar huis (nog niet aan denken....). Camping Lofthus wordt gebeld en ja, ze hebben nog een hutje vrij voor de komende 2 nachten. De website belooft hutjes met zicht op het fjord. Afwachten maar of we vanavond weer van een mooi uitzicht kunnen genieten.

Omdat we geen ontbijt hebben geregeld bij het motel en niet zelf aan de slag willen in de gezamenlijke keuken rijden we met een lege maag weg. In Laerdal zelf kunnen we geen bakkerijtje of cafeetje vinden. Op naar Flåm dan maar en hopen dat we onderweg nog wat tegenkomen. Die kans is overigens klein, want we nemen weer eens een groene weg: de Aurlandsfjellet dit keer.  Even twijfelen we nog of we deze weg wel nemen. De omschrijving belooft spectaculaire uitzichten, maar het alternatief is misschien niet minder spectaculair. Dit is namelijk een 24,5 kilometer lange tunnel (volgens de site de langste tunnel ter wereld). Toch gaan wij voor het ritje door de bergen.

Even denken we dat wij de enigen zijn die dit ondernemen. Het is erg rustig. Pas na heel wat kilometers komen we de eerste tegenligger tegen. Gelukkig maar want het is hier extreem smal. Af en toe past onze auto er zelf nauwelijks door, laat staan met een tegenligger....

Maar de belofte van spektakel wordt waargemaakt. Het klimmen begint weer. De sneeuwvelden nemen toe. Wat heel bijzonder is aan deze weg zijn de vele meertjes. Door de zonneschijn (ja, ja, we lopen zelfs in korte broek) en het vlakke water worden de besneeuwde bergen in het water weerspiegeld. Woow! Wat een prachtgezicht.

spiegel

waar stopt het land en begint het water

Nergens staat aangegeven hoe hoog we zitten (op de site zien we nu bij het tikken van dit verslag dat het hoogste punt van deze route 1306 meter is).

Opnieuw doen we heel wat uitzichtpunten aan. Wat een prachtige 47 kilometers zijn dit weer. Af en toe moeten we inhouden voor de schapen. Die hebben echt maling aan alle automobilisten en steken gewoon vlak voor de auto over.

Voor we de daling inzetten zien we het uitzichtpunt Stegastein opdoemen. Oei, dat ziet er wel heel link uit. Jammer zijn de hordes Spaanse toeristen die hier met bussen tegelijk zijn losgelaten. Het is even doorduwen, maar dan kunnen ook wij van het uitzicht genieten. Poeh, wat staan we hoog. Onder ons ligt het dorpje Aurlandsvangen.

Aurlandsvangen vanuit de lucht, met voor de brug het bakkerijtje
waar we later terecht komen

kaneelbollen...always!

Hier komen wij aan het einde van de afdaling terecht. We gaan op zoek naar een bakkerij of café om een verlaat ontbijt te nemen. We hebben in de auto wel al wat mueslirepen gegeten om de ergste trek te stillen. Via een tip komen we bij Marianne Bakeri & Kafe terecht. Met voor beiden een cappuccino, voor René een pizzabroodje en voor mij (hoe kan het anders) een kaneelbroodje proberen we even rustig op het terras van het mooie weer te genieten. Proberen, want voor het eerst deze reis worden we lastiggevallen door wespen.

Vlakbij de auto zien we een snoezig huisje. Aan het schuurtje hangen vissen te drogen. Weer zo'n bijzonder gezicht.

En dan door naar Flåm. Via internet hebben we gezien dat het volgende treintje naar Myrdal om 12.20 uur vertrekt. Dat moeten we kunnen redden. In Flåm is het een gezellige drukte. Veel cafeetjes. Een enorm cruiseschip aan de kade. Veel souvenirshoppies. En...een treinstation uiteraard. De parkeerplaats staat overvol. Terwijl René zoekt naar een parkeerplek ga ik vast kaartjes regelen. Ik vraag 2 kaartjes voor de eerstkomende mogelijkheid van Flåm naar Myrdal. Dat kan...om 17.25 uur en dan zijn we om 19.30 uur weer terug. Wat? Echt? Hè verdorie. Ik ga op zoek naar René. Hij zal teleurgesteld zijn. En dat klopt. Snel overleggen we wat nu te doen. Morgen zou onze dag voor Bergen worden. Maar ja, dit vinden we toch ook wel erg leuk. We besluiten dat we morgenochtend redelijk vroeg de treinrit maken en daarna doorrijden naar Bergen. Niet ideaal, maar op deze manier kunnen we toch het bijzondere ritje maken. Snel dus maar de kaartjes voor morgenochtend gekocht.

Omdat we hier morgen dan direct nadat we van de treinreis terugkeren weer wegrijden lopen we nu nog even een rondje. Wat een reuring! Toeristisch natuurlijk, maar wel heel gezellig.

En dan hebben we zowaar alle tijd om rustig naar Lofthus te rijden. We stellen de wegwijsmiep in en volgen haar blindelings. Ze leidt ons door meerdere tunnels. In één van de tunnels komen we halverwege opeens een rotonde tegen. Gewoon middenin een tunnel van zo'n kilometer of 10. De rotonde is met blauw licht verlicht. Wat bizar!

Opeens staan we weer voor een ferry. In Kvandall. Vanwaar de ferry naar Utne vertrekt. De boot is nog in geen velden of wegen (of fjorden) te bekennen. Even checken op het informatiebord en dan zien we dat we nog een half uur moeten wachten. Geen idee waar we ons bevinden. Dat is het gevaar van zo'n wegwijsmiep blindelings volgen. Als de boot aankomt vraagt een bestuurder van een andere auto ons of wij weten hoe het met deze boot zit. Hij wil namelijk naar Kinsarvik en deze boot gaat dus naar Utne. Dat doet bij ons een belletje rinkelen. Wij moeten ook richting Kinsarvik. Snel kijken we op de kaart. En wat blijkt...de wegwijsmiep wil ons op 2 ferry's hebben om in Kinsarvik te komen. Dat terwijl we ook gewoon over de weg kunnen. Snel verlaten we de rij en zetten koers richting Kinsarvik. Misschien was dit dus haar wraak voor alle keren dat wij haar genegeerd hebben.

Deze route leidt ons niet alleen door meer tunnels (waar we nogmaals een UFO-rotonde tegenkomen) maar ook over een prachtige brug. In de buurt van Lofthus komen we weer langs een fjord te rijden, het Hardangerfjord. De omgeving is hier weer totaal anders (met uitzondering van het water dan). De hellingen die vanuit het fjord omhoog rijzen zijn hier bedekt met fruitbomen, Overal waar je kijkt.

Deze staan ook op Lofthus Camping, waar we even na 16.00 uur aankomen. We krijgen de keus uit een hutje voor 2 of 4 personen. Eerst kunnen we even een kijkje nemen. Beide hutjes liggen geweldig! Echt een magnifiek uitzicht over het fjord. Wij kiezen voor het kleinere hutje. Dat ligt iets mooier en bovendien hebben we meer ruimte niet nodig.

Wel is het enorm lastig om in te parkeren, Het is erg smal en uit alle kanten steken rotsen. Na wat heen-en-weer gesteek lukt het uiteindelijk. Snel wat spullen naar binnen. Dan installeren we ons voor het hutje aan de fjord kant in het zonnetje. Met een wijntje natuurlijk. Wat is het hier weer prachtig. Superlatieven schieten tekort. Echt! Tot de zon aan de overkant achter de besneeuwde bergtoppen verdwijnt blijven we voor ons hutje hangen.

Morgen vroeg op. Al om 7.15 uur gaan we richting Flåm om dat beproefde tochtje te maken. De plaatjes beloven veel moois.

Sneeuw en een Båtes motel

Dag 11

Geschreven op dag 12. Gisteren waren we helemaal uitgeblust. Bovendien was onze overnachtingsplek niet echt zo dat we er een goed voor gingen zitten en de blog nog even bijwerkten. Maar dat later....eerst het verhaal van de dag zelf. Want wat was het weer een mooie dag!

's Ochtends niet al te laat uit bed. We willen nog even rustig ontbijten terwijl we van het uitzicht genieten. Als we een blik door het raam werpen hebben we weer een ander zicht dan gisteren of de dag ervoor. Nu drijven er wolken vlak boven het wateroppervlak. Het is heiig. Wat is dit toch een bijzondere plek! Zo fijn dat we hier 2 dagen van hebben kunnen genieten.


Maar...nu is het weer tijd om verder te trekken. We hebben een route via Lom uitgestippeld om richting Flåm te komen. Daar willen we woensdag het bekende treinritje maken. We gaan dus niet rechtstreeks, maar nemen een omweg. Vanaf Lom staat er namelijk weer een groen lijntje op de kaart aangegeven. Dat wil zeggen "scenic route" en daar houden wij van.

Het niet groene deel tot Lom is trouwens ook niet onaardig. Klimmen, dalen, besneeuwde bergtoppen in de verte, tunnels, snel stromend riviertje naast de weg, schapen die rennend op de auto afkomen. Vlak voor Lom parkeren we op een picknickspot voor een vroege lunch. Het is warmer dan het in de afgelopen dagen is geweest. De zon doet erg haar best.

In Lom stoppen we uiteraard bij het kerkje. Dit is namelijk een ander exemplaar dan we tot nu (veelal in het voorbij rijden) hebben gezien. Het kerkje van Lom is een stavkyrke. Ook helemaal uit hout opgetrokken (maar dit keer niet wit geschilderd). Als we de poort eromheen doorlopen ruiken we de diepe geur van hout. We lopen rond het kerkje. De binnenkant bezichtigen kan ook, maar wij hebben er de 60 NOK p.p. niet voor over. De buitenkant vinden we al mooi genoeg.

Vanaf Lom volgen we nu de groene route 55, de zogenaamde Sognefjellet. Het begin van deze route leidt door glooiend landschap met aan de horizon wat steilere bergen. Het water van de rivier de Otta heeft hier wel een heel bijzondere kleur, melkachtig turquoise. Alsof er een poedertje in het water zit dat nog niet goed is opgelost.

Al snel klimmen we weer. En hoger dan we tot nu toe hebben gedaan. Het landschap wordt kaler en ruwer. De sneeuwvlakten groter. Langs de weg staan sneeuwstokken. In de winter rij je hier door enorme sneeuwwallen. We laten maar weinig uitzichtpunten links liggen. Overal nemen we even een kijkje en we blijven ons verbazen. Wat is het hier (weer...) overweldigend mooi.

on top of the world

Ergens boven (of het op de top is, geen idee) op 1434 meter parkeren we opnieuw. De wandelschoenen worden aangetrokken. We hebben steeds sneeuw gezien...nu willen we er weleens op staan. Aan de wandel dus. We volgen de "Cairns Route". Dit is een (lang) wandelpad dat gemarkeerd wordt door de stapels stenen. Het wordt voor ons een heen-en-weertje, want het pad leidt naar een volledig andere plek. We lopen over mos, steken af en toe een bergbeekje over en komen dan bij het eerste sneeuwveld. Wow, dit is toch wel erg leuk. Sneeuw in de zomer. Uiteraard worden weer behoorlijk wat foto's genomen.

Helaas, we moeten weer verder. Voor vanavond hebben we nog geen slaapplek gevonden en er moeten nog behoorlijk wat kilometers worden afgelegd tot de camping die wij in gedachten hebben. Echt opschieten doen we echter niet. Het blijft hier ook zo mooi dat we nog steeds bij vrijwel elke parkeerplek stoppen.

Ja, dat is René

Dan begint de afdaling. Van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. Via het leuke plaatsje Skjolden komen we weer langs water te rijden, het Lustrafjord. In Sognedal zou de camping moeten liggen die wij voor vannacht hebben bedacht. Dit is trouwens een behoorlijk grote stad. Niet echt leuk! We zijn zo gewend aan de kleine dorpjes de afgelopen dagen. Bovendien is het hier gewoon druk. Ook dat zijn we niet meer gewend. Hoe druk blijkt als we horen dat de camping vol is. Geen plekkie meer te krijgen. Ow...en nu? Het is al behoorlijk laat (veel te veel stops gemaakt op de prachtige Sognefjellet). Nou ja, door dan maar. Alvast richting Flåm waar we morgen (is vandaag) dat treinritje willen maken.

Onderweg komen we nog maar weinig campings tegen. In Manheller stopt de weg weer eens en moeten we een ferry naar de overkant, naar Fodnes. Eenmaal van de ferry duiken we direct een tunnel in van 11 kilometer. Als we deze ruim na 20.00 uur uitrijden zien we een bord staan dat aangeeft dat er een camping is met hutjes. We nemen we de afslag. Het is Laerdal Feriepark. Hum...wij zijn niet enthousiast. Maar ja, we willen toch slapen (en niet in de auto). Hier dan maar in een hutje. Niet dus. Ook hier alles vol. Tenminste...niet alles. Er is nog een kamer in het motel van de camping. Erg eenvoudig, maar een plek om te slapen. Dat nemen we dan maar. De moed zakt ons in de schoenen (en dan gaat het vooral om mijn moed in mijn schoenen....) als we het gebouw zien. Het lijkt wel een kazerne uit het voormalige Oost-Duitsland. Poeh hee...gaan wij hier slapen. Ja, dus...

Voor het slapen gaan lopen we nog even een rondje. Het ziet er hier best okay uit eigenlijk. Op de camping staan leuke cabins (volle ook vooral). Bovendien ligt de camping aan het Sognefjord. Op een ander moment zou dit best een prima plekje zijn....maar niet in dat motel!

dus dat.....

Fjordenrondje

Dag 10

Gisteravond lagen we niet heel vroeg in bed. Zoals ik al meldde beschikt ons huisje over een saunacabine. En ach, als we die toch hebben waarom zouden we daar dan geen gebruik van maken. Dus wat later op de avond nog een rondje sauna gedaan. Afkoelen (met een handdoek om) buiten op de veranda met in de schemer uitzicht over het fjord. Zo relaxed.

Vannacht zijn we er overigens ook weer uit geweest. Dit keer om live Bolt voor de 3e keer de Olympische 100 meter te zien winnen. Natuurlijk hadden we dat ook vanochtend kunnen checken op internet of via de herhalingen van de Noorse televisie, maar ach...wij vinden dit vele malen gaver (bovendien heeft René ook nog wat andere finales zitten kijken).

Het is dus niet vreemd dat we vanochtend pas om 9.45 uur onze ogen openden...Uh...al zo laat? Maar, we hebben vakantie, dus no worries....en als we die al hadden verdwijnen die als sneeuw voor de zon als we de huiskamer binnenlopen en dit uitzicht aantreffen:

room with a view

Zo ontbijten we rustig aan. Maken vast plannen voor de komende dagen. Lezen nog wat op de veranda. En pas rond half 12 gaan we op pad. 

Eerste stop is het Jostesdalsbreen Nasjonalparksenter. Dit informatiecentrum is erg mooi aan het fjord gelegen. Erg fotogeniek. Wij blijven niet alleen op het terrein van het centrum maar lopen even verderop naar een wit, houten kerkje met een begraafplaats eromheen. Kijk, je wilt hier natuurlijk niet liggen, want dan krijg je er nog maar weinig van mee, maar wat een bijzondere plek om begraven te liggen. Langzaam lopen we terug, genietend van de omgeving. Overal om ons heen de hoge bergen. Boven ons de bewolking (het is droog, maar, nog niet, zonnig). Naast ons het water. Het lijkt alsof we in een soort van arena zijn opgesloten (ja, ja, we hebben de laatste tijd iets te vaak naar the Hunger Games gekeken....). 

Omdat we morgen via het oosten zullen rijden besluiten we vandaag de westelijke route eens uit te proberen. Via het plaatsje Stryn, waar we even een snelle lunch en wat andere boodschappen inslaan) rijden we via de 15 westwaarts. Voornamelijk langs het water. Constant hebben we een mooi zicht over het water. We verwonderen ons over de enorm hoog- en afgelegen huisjes op de heuvels aan de overkant van het water. Wonen daar werkelijk mensen? Hoe komen ze daar? Wat doen ze voor hun levensonderhoud? In de berm kleurige bloemen, voornamelijk paars. 

Bedoeling is tot vrijwel aan de westkust te komen, maar de snelheid hier ligt een stuk lager dan wij thuis gewend zijn. Bovendien moeten we diverse keren stoppen wegens wegwerkzaamheden. En dat kan dan zomaar 15 minuten duren voor we weer verder kunnen rijden. 

In Nordfjordeid maken we een stop om te tanken (en direct zelf even bij te tanken met een kop koffie en wat kaneelbroodjes). We herzien onze plannen en stippelen een nieuwe route op de kaart uit. Op het infobord bij het tankstation zien we dat de grote straat in het dorpje, de Eidsgata er wel erg leuk uitziet. Allemaal witte huisjes en winkeltjes. Veel zal het niet zijn, zo ver van de bewoonde wereld. Toch nemen we een kijkje. En...wat een leuk straatje! Snoezige winkeltjes met leuke interieurspulletjes, een erg leuk bakkerijtje en alles in die witte, houten pandjes. Een erg leuke stop!

Verder gaan we weer. Hier weer een totaal andere feel. We hebben het water voor even verlaten en rijden nu door een glooiend landschap. Met (uiteraard) weer heel wat tunnels. Als we één van die tunnels uitrijden zien we links van ons het water weer. Wat een breed fjord! Met een pontje moeten we deze oversteken. Van Lote naar Anda. Wij vinden het nog niet gewoon dat we de auto zo'n boot oprijden (dit keer zelfs een behoorlijk steile helling) en dan naar de overkant varen. Anderen blijven gewoon in hun auto zitten voor het 15 minuten durende tochtje. Wij lopen echter naar boven en kijken om ons heen. 

Vanaf Anda volgen we een tijdje de wat grotere E39 richting Bergen...en stel je van dat wat groter niet teveel voor...het is bij ons een gewone B-weg. Wel weer met spectaculaire views. Zou dit ooit wennen? In Byrkjelo (wie heeft er niet van gehoord...) slaan we af en nemen de nog kleinere route 60 naar Stryn. We komen hoog boven Byrkjelo uit. Wat een magnifiek gezicht over het water en het kleine plaatsje. Opnieuw klimmen we behoorlijk hoog. Zo hoog dat we zelfs in een wintersportgebied terecht komen. Nu totaal verlaten en kaal. Lege skiliften. Lege hotels. Beetje bizar. 

Al snel dalen we weer naar waterniveau (met de bijbehorende haarspeldbochtjes met de uitzichtpunten). Wel enorm oppassen om geen schaap van de weg te rijden, want die beestjes lopen hier echt overal gewoon los. Om via deze kant van het fjord in Stryn te komen moeten we via een behoorlijke omweg rijden. De weg volgt het water en dit maakt een behoorlijke bocht. 

Rond 6 uur zijn we terug in ons huisje. Voor we beginnen met het bereiden van het eten, hijs ik me in mijn badkleding. Beneden bij de ingang van de camping ligt een zwemplateau in het fjord. Eigenlijk wil ik nog wel even een duik nemen. Sinds we hier zijn (en hier is dan Noorwegen) heb ik nog niemand zien zwemmen. Het is dus niet echt gewoon. De dame bij de receptie heeft verteld dat hier wel regelmatig wordt gezwommen, maar dat het erg koud is. Zo'n 14 graden....uh...ja, dat is koud! Maar ik laat me natuurlijk niet kennen en neem die duik. Nou ja, duik...ik laat me heeeeel langzaam in het (STEEN)koude water zakken. Moet me zelf heel wat moed inpraten om er ook daadwerkelijk helemaal in te gaan...wat is dit koud, zeg! Maar, ik kan het afstrepen: zwemmen in een fjord: check.

Na het eten willen we het luie zweet van vandaag nog wel even kwijt. We hebben heel veel gezien vandaag en meerdere keren korte stukjes gewandeld, maar echt ingespannen...nee. Dus de wandelschoenen aangetrokken en naar boven gelopen op de camping. Eerst maar eens even gekeken waar dat enorme geruis vandaan komt dat we horen als we in bed liggen. Dat ontdekken we al snel. Langs de camping loopt zo'n woeste stroom water dat uit de bergen richting fjord dendert. 

Het schijnt dat vanaf de camping een pad naar boven loopt. Hoe ver en waarheen precies, geen idee. We proberen het gewoon. Voor we het pad oplopen moeten we eerst nog om een man heen die de schapen daar net aan het voeren is. Het zijn schapen die vrij loslopen in het bos. Wij laten ze achter ons en zetten de klim naar boven in. De klim ja, want het loopt hier ontiegelijk steil. Schoorl is er helemaal niets bij. Poeh hé. 

Na een tijdje horen we het gezellige geklingel en gemekker van de schapen achter ons. We worden gevolgd! Elke keer als wij vlak voor een bocht komen zien we de schapen achter ons aan lopen. Als wij stoppen, stoppen zij. Ze houden ons angstvallig in de gaten. We klimmen door. Maar...inderdaad, dus geen idee tot hoever of waar dit pad ons heen leidt. Na ruim 3 kwartier houden we het klimmen dan ook maar voor gezien. We hebben zin in nog een rondje sauna....en een wijntje. Dus op naar beneden maar weer. Hier komen we de schapen weer tegen. Ze zijn bang voor ons en lopen snel het bos in. Wel houden ze ons in de gaten...De rest van de avond hangen we met de televisie en Nederlandse radio aan op de veranda. We volgen de verrichtingen van Sanne Wevers die we goud zien halen. Uiteraard sluiten we weer af met een rondje sauna.

Morgen moeten we dit schitterend gelegen huis weer verlaten. Heel jammer, maar...de vakantie is nog niet ten einde. Er volgt nog meer...

 

Nordfjord

Dag 9

Zucht...even beginnen met het eind van de dag. Waar zitten we nu precies...nou hier in Stryn op camping Strynsvagn aan het Nordfjord met dit als uitzicht vanuit ons "hutje" voor vannacht:

uitizicht over het Nordfjord

In de planning lag vanochtend een rondje hardlopen. Vroeg, want we wilden ook vroeg over de Trollstigen rijden om de grootste horde toeristen voor te blijven. Dat vroeg werd een beetje lastig. We hadden namelijk een gebroken nacht. Maar liefst 3x zijn we ons bed uit geweest om de verrichtingen van de Nederlandse sporters (Dafne en Ranomi) te volgen. Met helaas geen medailles als uitkomst. Toen onze mobieltjes om 7.00 uur vonden dat het tijd was om op te staan, hadden wij daar een andere mening over. We bleven dan ook gewoon nog even een uurtje liggen. Dat hardlopen komt nog wel.

Als we even na 9.00 uur onze voordeur openen komt het zonnetje ons tegemoet schijnen. Het is droog! En wat een ander uitzicht hebben we nu direct. We zien heuvels die tot nu toe verborgen waren. Wel nog mooi met een randje wolken erom. Een uurtje later verlaten we de camping. Op naar de trollen op de gelijknamige weg.

Direct nadat we de afslag naar de scenic route 63 hebben genomen roepen we al "oh's en ah's", wat is het hier weer prachtig. Hoge bergen omringd door laaghangende bewolking. Rechts van ons een kolkend riviertje. Bij wat stops kunnen we foto's schieten van het woeste water op een gammel bruggetje. Tussen de hoge bergwanden rijden we naar het begin van de vele haarspeldbochten. Eerst nog even een stop om de enorme waterval die van ver boven ons naar beneden stort te fotograferen.

Als we weer weg willen rijden twijfelt René. Er is iets met de auto. Bij een eerder stop roken we al een verbrande lucht. Na een check bij de banden om te kijken of er niets klem zat zijn we toen verder gereden. Nu ruiken we de lucht weer. René merkt dat er iets met de remmen aan de hand is. We staan op een helling. Echter, als hij de rem loslaat, gebeurt er helemaal niets. De rem blijft hangen. Uh...moeten we zo die enorme berg naar boven op...met verschillende stops omdat de weg erg smal is en je dan moet wachten op tegenliggers. Vooral René is verstandig en besluit terug te rijden naar Andalsnes. Ik zie de bui al hangen...als we daar maar niet nog een dag hoeven te blijven (achteraf is dat natuurlijk helemaal geen wereldramp...maar ja...achteraf...).

We parkeren op een mooie plek in het stadje (want ja, wie weet hoe lang we op de Noorse wegenwacht moeten wachten). René belt naar de Ford Assistance. Na wat wachten worden we te woord gestaan door een meneer die alles van ons wil weten. Dat duurt dus even. Uiteindelijk meldt hij dat er over anderhalf tot 2 uur hulp zal komen. Pfff....dat duurt lang. Nou ja, we staan goed. Boek bij de hand. Nog even koffie scoren en dan kan het lange wachten beginnen. Uh...we hebben ons koffie nog niet op of worden gebeld..."waar staan jullie precies (in het Engels met een Noors accent)...ik ben er namelijk al". Ja echt, na nog geen kwartier wachten.

De Noorse wegenwachtmeneer blijkt een garage om de hoek te hebben. Hij vraagt ons hem achterna te rijden zodat de auto op de brug kan. Hij checkt alle remmen, schijven en trommel (ja, ja, dat klinkt alsof ik er wat vanaf weet, maar ik word uiteraard gesouffleerd), maar kan niets bijzonders ontdekken. Waarschijnlijk is de rem even blijven hangen, maar nu is er in ieder geval niets meer aan de hand. We kunnen weer. Zelfs de berg op.

Dus...dat doen we dan ook. Opnieuw hetzelfde ritje, maar nu rijden we wel helemaal tot boven. En wat is dat geweldig, zeg! Het vergt wel wat stuurmanskunst want wat een haarspeldbochten. Maar, man, man, wat levert het prachtige uitzichten op. Zowel omhoog als naar beneden het dal in. Halverwege maken we nog een stop bij een brug. Hier dondert het water onderdoor. Snel weer slingerend naar boven. Helemaal op de top ligt het besøksenter. Uiteraard kun je hier de nodige souvenirs scoren, maar ook hebben ze een wandelpad naar meerdere uitkijkpunten. Echt, zo geweldig mooi!

Onder ons de bochten van de weg. Heel in de verte zien we nog Andalsnes. Om ons heen de besneeuwde toppen. Overal torentjes van opgestapelde stenen. Het is fris hierboven, maar het zonnetje doet haar best en geeft alles een mooie kleur. Wat een geweldige trip is dit!



En we zijn nog niet eens op de top. Wel laten we de haarspeldbochten (voor nu) even achter ons. Het spectaculaire landschap blijft. Bergtoppen zover je kunt kijken vervagend van donker- naar lichtgrijs. Sommige nog bedekt met sneeuw. Waar je ook kijkt zie je stapeltjes stenen. Als ik een filmpje aan het maken ben wijst René opeens voor zich...schapen op de weg! Okay, daar word je voor gewaarschuwd, maar ach, ik heb nog nooit meegemaakt dat er dan ook echt iets oversteekt als het op de borden staat aangegeven (onderaan de Trollstigen staat overigens een bord met pas op voor overstekende trollen...die heb ik ook niet gezien). Maar goed, er liepen dus schapen...midden op de weg. En later nog een paar keer. Oppassen geblazen dus.

idyllisch kerkje

ferry linge - eidsdal

In Linge (weer zo'n lieflijk dorpje met een heel idyllisch kerkje) stopt de weg. Tenminste, de weg die wij moeten volgen naar Geiranger. Hier moeten we namelijk de ferry naar Eidsdal nemen. Helemaal niet erg, hoor....is ook weer een belevenis op zich. We parkeren de auto aan boord van de ferry. Zelf lopen we naar het bovendek om weer van het uitzicht te genieten. Wat een totaal andere belevenis, maar ook weer zo mooi. Prachtig zo op het water tussen de enorme bergen. En dan afvarend op dat kleine dorpje aan de overkant.

geiranger

geirangerfjord

Vanaf Eidsdal rijden we richting Geiranger. Af en toe parkeren we de auto op een uitzichtpunt om in de diepte het fjord waar het dorpje aan grenst te zien liggen. Bij het laatste uitzichtpunt zijn we niet de enigen (uh...de file op vrijdagmiddag voor de zomervakantie op de A2 naar het zuiden is er niets bij....). Als we naar beneden kijken blijkt waarom. Onder ons ligt Geiranger. In het fjord voor het dorp is een enorm cruiseschip afgemeerd. Het fjord loopt met een bocht. Kleine bootjes trekken kringen in het water. Om de bocht zien we een waterval. De zon schijnt er precies op.


In een camperfile rijden we naar beneden. Vanaf hier zetten we koers naar Stryn. We denken de hoogste klimmetjes nu wel te hebben gehad. Mis dus. Vanaf Geiranger (dat overigens erg toeristisch aandoet) begint het klimmen weer. Opnieuw volgen vele haarspeldbochten. In vrijwel elke bocht een waterval die langs de weg naar beneden stort. We klimmen en klimmen. Het landschap verandert. Geiranger hebben we inmiddels al ver achter ons (of beter onder ons) gelaten. Het wordt kaler. We komen zo hoog dat we sneeuwvelden onder ons zien liggen.

We maken nog een korte stop en beklimmen wat van de kale rotsen. Op zoek naar sneeuw. Dat ligt er echter juist hier niet. Wat een "top of the world" gevoel geeft dit. En wat is het fijn dat juist vandaag de zon schijnt, want dat geeft het toch wat extra's.

Langs de weg staat aangegeven dat we op 1000 meter hoogte zitten. Best hoog. En dan opeens rijden we langs een enorm meer. Op deze hoogte. Opnieuw prachtig (ja, ik weet het, dat woord heb ik al heel vaak gebruikt, maar het is gewoon ook echt zo mooi). Om in Stryn te komen moeten we route 63 verlaten en route 15 op. Deze leidt ons door diverse tunnels. En niet gewoon een kort tunneltje (hoewel ik de IJ-tunnel tijdens de Damloop eigenlijk al lang vind), nee, de eerste tunnel is bijna 5 kilometer, gevolgd door één van bijna 4 en dan nog 2 van ruim 2 kilometer. Zodra we de eerste binnenrijden moeten we even omschakelen. Het is donker. Vrijwel geen verlichting. Behalve dan van de tegenliggers. En wat is het hier smal! Hoe smal blijkt als we in de 2e tunnel halverwege (niet denken aan al die rotsmassa boven ons hoofd...) moeten wachten. Twee vrachtwagens moeten elkaar passeren en dat gebeurt met beleid, dus centimeter voor centimeter

Aan de andere kant van de tunnels komen we in het Stryngebied. Eerst weer wat haarspeldbochten naar beneden en dan rijden we langs het Nordfjord. Mooi turquoise water. Prachtig (ja, daar is ie weer). Voor we het weten komen we aan op camping Strynvatn. Mooi gelegen, zo te zien. Hopelijk hebben ze nog een hutje vrij voor ons. En dat hebben ze. Voor 2 dagen zoals we hebben gevraagd. We mogen zelf kiezen: of een echt oud Noors hutje of (voor ietsie meer) een luxere cabin met sauna. We mogen even een kijkje nemen voor we een keuze maken. Eerst even naar het Noorse hutje. Ziet er prima uit. Wel een beetje afgelegen van de camping, maar verder helemaal okay. Maar dan komen we in het luxere huisje (want een hut mag dit echt niet worden genoemd) en tja...dat uitzicht, hè...adembenemend! Het huisje zelf is ook prima, maar we zwichten echt voor dat uitzicht. En daarmee ben ik bij het begin van dit bericht gekomen....en dus ook het eind.

iets van nadeel en voordeel

vanaf de camping

dag 8

Verdwenen in de wolken

We slapen goed, maar elke keer dat we wakker zijn (even luisteren hoe de Nederlandse atleten het doen in Rio) horen we de druppels gestaag op het dak vallen. Ook als we in de ochtend wakker worden regent het nog steeds. Niet echt heel fijn. Toch veranderen we een beetje van mening als we buiten komen. Wat een bijzonder gezicht! Laaghangende wolken overal om ons heen. We zien nauwelijks de bergtoppen die we gisteren aan de overkant zagen. Achter ons hutje storten kleine stroompjes van de berg. Hoewel...klein...het zijn best behoorlijke watervallen die naar beneden storten. Ondanks de miezer lopen we een rondje. Echt zo prachtig!

Maar ja, wat doe je met dit weer? Eerst rijden we even naar het bezoekerscentrum van de Trollveggen (die hoge muur). Voor niets eigenlijk, want het is gewoon een winkel met souvenirs. We scoren wel nog een magneet voor ons kitschbord in de keuken.

onderweg

Daarna rijden we naar Åndalsnes. We zijn van plan een (erg steile) wandeling te maken. Naar een uitzichtpunt over de Rauma vallei, de zogenaamde Nesaksla tocht. Maar...het regent wel erg hard. De internetpagina geeft aan dat deze tocht erg glibberig kan zijn op de steile delen. Niet veilig dus. Helaas. Dan maar een rondje door het stadje. Het is enorm mooi gelegen. Aan een meer. Ook hier de laaghangende bewolking. Dat blijft toch echt zo mooi. 

Åndalsnes

In het stadje pinnen we onze eerst Noorse kronen. Tot nu toe hebben we alles met onze pinpassen betaald. Ook doen we hier boodschappen. Onze boodschappenkrat uit Nederland raakt aardig leeg. We moeten dus wat inslaan. Ook leuk om te doen. Wat een soorten knackebrøt hebben ze hier!

Natgeregend komen we rond half 3 weer in ons hutje aan. Eerst even een (late) lunch bereiden. En even doornemen wat we de komende dagen gaan doen. Het schijnt (fingers crossed) morgen toch echt iets beter weer te worden. Via de Trollstigeveien rijden we zuidwaarts. Het plan is om in de buurt van Geiranger 1 of 2 nachtjes een plek te zoeken. Daarna nog 1 stop richting Bergen. En dan woensdag- en donderdagnacht in de buurt van Bergen een camping. We zien het allemaal wel.

De rest van de middag hangen we wat in het hutje. Ik lees mijn boek uit. René volgt de OS op internet. Na het eten maken we nog een kort rondje. Het is zowaar droog.

Zomer in the Arctic

één van mijn reismaatjes

Dag 7

We waren al gewaarschuwd. Het zou koud worden. Maar zo koud....poeh! Vanochtend gevoelstemperatuur -1 (volgens de internetpagina die de temperatuur in Dovre aangaf). En zo voelde het ook wel. Allemachies zeg. Maar...het was in ieder geval wel droog.

Ons hutje voelde erg comfortabel warm. Een goede reden om vandaag iets later te vertrekken dan voorgaande dagen. Om 11.00 uur draaiden we de E6 weer op. De wegwijsmiep vertelt ons dat de 123 kilometer naar Andalsnes 1 uur en 3 kwartier zal duren.

Het wordt een prachtige rit. Ondanks het sombere weer. Soms rijden we hoog boven het dal dat de rivier Rauma heeft uitgesleten. Lieflijke huisjes tegen de heuvels geplakt. Dan weer rijden we op gelijk niveau met het water. Datzelfde water wordt woester naarmate we dichterbij Andalsnes komen. De bergen hoger. Onderweg maken we een paar keer een stop om de omgeving goed tot ons door te laten dringen. Wat is het hier overweldigend mooi! De bergen worden zo hoog dat op de toppen nog sneeuw ligt. Water stort in kleine en grotere watervallen van enorme hoogte naar beneden. Vlak voor Andalsnes ligt de Trollveggen (volgens de boekjes de hoogste verticale rotsformatie van Europa, maar liefst 1100 meter omhoog torenend).

onderweg langs de Rauma rivier

een waterkrachtcentrale

hoge rotsformaties

prachtige route

We informeren bij de gelijknamige camping (Trollveggen Camping) die onder deze enorme rots is gelegen, of ze plek hebben in één van hun cabins. Helaas. Even verder dus maar. Gisteren hebben we gezien dat er op een andere camping hier in de buurt ook wat luxere hutjes zitten. We komen terecht op de Mjelva Camping in de meest luxe hut tot nu toe (en niet eens de duurste). Naast een tv'tje hebben we zelfs eigen sanitair. Wat een luxe!

Extra fijn omdat het net voor we de auto bij het hutje parkeerden weer eens is gaan regenen. We installeren ons. Maken een warme lunch klaar. En besluiten dan om de rest van de dag lekker chill in het hutje te hangen (leve de fles wijn die we mee hebben).

De regen stopt de rest van de middag niet meer. En ook nu (om 20.00 uur) giet het nog steeds. Het maakt het uitzicht overigens niet vervelender. We kijken uit op besneeuwde toppen. Prachtig.

Wel hopen we dat de regen morgen tussendoor even stopt. Zodat we in ieder geval een wandeling kunnen maken. Niet voor de hele dag...maar gewoon...eventjes. Overmorgen schijnen de weergoden ons overigens gunstiger gezind te zijn. Fingers crossed dus maar.

ons uitzicht op de besneeuwde toppen (we slapen in een soortgelijk hutje)